ജനാധിപത്യം എന്നത് അധികാരത്തിൽ എത്താനുള്ള മത്സരത്തിന്റെ പേരുമാത്രമല്ല. അധികാരത്തിലെത്തിയശേഷം പൊതുസമ്പത്തിനോടും മുൻഗാമികളോടും എതിരാളികളോടും ജനങ്ങളോടും പുലർത്തുന്ന സമീപനത്തിന്റെ പേരുകൂടിയാണ് ജനാധിപത്യം.
അത്തരമൊരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ ശ്രദ്ധേയമായൊരു മാതൃകയാണ് പൂഞ്ഞാറിൽ നിന്ന് ഇപ്പോൾ ഉയരുന്നത്.
എരുമേലി ആമക്കുന്ന് പാലത്തിന്റെ ഉദ്ഘാടനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നിലവിലെ പൂഞ്ഞാർ എംഎൽഎ എം.ജെ. സെബാസ്റ്റ്യൻ സ്വീകരിച്ച നിലപാട് സാധാരണ രാഷ്ട്രീയചടങ്ങായി കാണേണ്ടതല്ല. മുൻ എംഎൽഎ സെബാസ്റ്റ്യൻ കുളത്തുങ്കലിന്റെ ആസ്തിവികസന ഫണ്ടിൽനിന്ന് 80 ലക്ഷം രൂപ അനുവദിച്ച് ആരംഭിച്ച പാലത്തിന്റെ നിർമാണം പിന്നീട് പൂർത്തിയായപ്പോൾ, ഉദ്ഘാടനത്തിനായി മുൻ എംഎൽഎയെ തന്നെ നിലവിലെ എംഎൽഎ ക്ഷണിച്ചു. ഫലകത്തിൽ വ്യക്തിയുടെ പേര് ഒഴിവാക്കി ‘പൂഞ്ഞാർ എംഎൽഎ’ എന്ന് മാത്രം രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
അതിനു മുമ്പുതന്നെ എംഎൽഎ ഫണ്ടിലെ പണം ജനങ്ങളുടെ നികുതിപ്പണമാണെന്നും, അതുകൊണ്ട് നടപ്പാക്കുന്ന പദ്ധതികളിൽ തന്റെ പേര് രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടതില്ലെന്നും എം.ജെ. സെബാസ്റ്റ്യൻ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. ജനപ്രതിനിധി ചെയ്യുന്നത് തന്റെ സ്വകാര്യ പണത്തിൽനിന്നുള്ള സംഭാവനയല്ല, ജനങ്ങൾ ഏൽപ്പിച്ച ഉത്തരവാദിത്വം നിർവഹിക്കുകയാണെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട്.
ഇവിടെയാണ് പൂഞ്ഞാർ മാതൃകയുടെ പ്രസക്തി.
പൊതുപണം ഉപയോഗിച്ച് ചെയ്യുന്ന വികസനത്തിന് വ്യക്തിയുടെ പേര് ആവശ്യമില്ല.
ജനങ്ങൾക്കായി ആരംഭിച്ച പദ്ധതിക്ക് രാഷ്ട്രീയ പിതൃത്വത്തിന്റെ അവകാശവാദവും ആവശ്യമില്ല.
ഒരു ജനപ്രതിനിധി മാറുമ്പോൾ ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ മാറുന്നില്ല. ഒരു സർക്കാർ മാറുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ട പാലവും റോഡും ആശുപത്രിയും സ്കൂളും മാറുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വികസനപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും രാഷ്ട്രീയ അധികാരമാറ്റങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ഒരു തുടർച്ച ഉണ്ടാകണം.
ഇന്ന് ഒരു പദ്ധതി ആരംഭിച്ച ജനപ്രതിനിധി നാളെ അധികാരത്തിലില്ലെങ്കിൽ ആ പദ്ധതിയുടെ അവകാശം ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. അതുപോലെ, ഒരു പദ്ധതി പൂർത്തിയാക്കുന്ന പുതിയ ജനപ്രതിനിധിക്ക് അതിന്റെ മുഴുവൻ ക്രെഡിറ്റും സ്വന്തമാക്കേണ്ടതുമില്ല.
‘ഞാൻ ചെയ്തു’ എന്നതിനു പകരം ‘ജനങ്ങൾക്കായി പൂർത്തിയാക്കി’ എന്ന ബോധം വളരുമ്പോഴാണ് ജനാധിപത്യം കൂടുതൽ അർഥവത്താകുന്നത്.
രാഷ്ട്രീയ എതിരാളിയുടെ നല്ല പ്രവർത്തനത്തെ അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുക എന്നത് രാഷ്ട്രീയ ദൗർബല്യമല്ല. മറിച്ച്, ജനങ്ങളുടെ താൽപര്യത്തെ രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യത്തിന് മുകളിൽ കാണുന്ന സമീപനമാണ്.
പൂഞ്ഞാറിലെ ഈ സംഭവം അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു പാലത്തിന്റെ ഉദ്ഘാടനത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. രാജ്യത്തെ ഓരോ ജനപ്രതിനിധിയും ആലോചിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമാണ് ഇത് ഉയർത്തുന്നത്:
ജനങ്ങളുടെ പണംകൊണ്ട് ജനങ്ങൾക്കായി ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് നമ്മുടെ പേരാണോ ആവശ്യം, അതോ ജനങ്ങളുടെ പേരാണോ?
ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം അധികാരത്തിന്റെ കൈമാറ്റത്തിൽ മാത്രമല്ല; നല്ല പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ തുടർച്ച ഉറപ്പാക്കുന്നതിലുമാണ്.
പൂഞ്ഞാറിൽ നിന്നുയരുന്ന ഈ സന്ദേശം രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിലാകെ എത്തേണ്ടതുണ്ട്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്ത്യയിലുടനീളമുള്ള ജനപ്രതിനിധികൾക്ക് ചർച്ച ചെയ്യാനും പിന്തുടരാനും കഴിയുന്ന ഒരു ജനാധിപത്യ സമീപനമായി ഈ പൂഞ്ഞാർ മാതൃക മാറട്ടെ.